سفرنامه پانته آ

اردیبهشت امسال (سال 94)تصمیم گرفتم جهت تمدد اعصاب دوباره به خطه سر سبز شمال سفر کنم. چون وصف محمود آباد را شنیده بودم تصمیم گرفتم این دفعه به این قسمت از سرزمین شمال زیبا سفر کنم.نزدیکترین فرودگاه به محمود آباد فرودگاه ساری است که خوشبختانه پرواز مستقیم از شیراز داشت . پس برای پنج شنبه ظهر به مقصد ساری بلیت گرفتم که برگشتمان هم برای سه روز دیگر بعنی یکشنبه شب بود. بعد از جستجو روی اینترنت هتل 4 ستاره صدف را انتخاب کردم که هم داخل شهر بود و هم کنار ساحل دریا . طبق برنامه به موقع پرواز انجام گردید و ساعت 13:45 به مقصد ساری پرواز که پس از یک ساعت و نیم پرواز به فرودگاه ساری رسیدیم/از آنجا با تاکسی های فرودگاه به سمت محمد آباد حرکت کردیم که حدود یک ساعت و نیم در راه بودیم تا به محمود آباد رسیدیم.نرخ عادی کرایه تاکسی تا آنجا 70000 تومان است (دوستان یادتان باشد که حتما از فرودگاه نرخ مصوب را سوال کنید )که ما چون کمی توقف داشتیم 80000 تومان به راننده پرداخت کردیم. پس از جاگیری در هتل کمی در ساحل زیبای آنجا قدم زدیم و برای صرف شام به رستوران زیبای فانوس دریایی که جنب هتل است و صبحانه هم در آنجا سرو می گردد رفتیم. این رستوران به خاطر داشتن محیطی زیبا ، واقع شدن در کنار دریا ، اجرای موسیقی زنده در روزهای پنج شنبه و جمعه و شنبه و سرو غذاهای محلی و فست فود با کیفیت و ارزان شبها بسیار شلوغ می گردد.




به هر حال ما میرزا قاسمی و کشک بادمجان ویک غذای محلی به نام ناردونی(غذایی با گوشت مرغ،رب انار و دانه های انار،گردو و آلوجه) سفارش دادیم که هم خوشمزه بود و هم ارزان(جای شما خالی) هر چند اجرای موسیقی زنده چنگی به دل نزد و سفارش ما به علت شلوغی با کمی تاخیر به دستمان رسید ولی محیط گرم و رفتار مودبانه و دوستانه پرسنل آنجا این تاخیر را جبران کرد. با توجه به اطلاعاتی که از اینترنت گرفته بودم از اماکن دیدنی نزدیک به محمود آباد ، آبشار آب پری ،پارک ساحلی وجنگل سی سنگان و پارک جنگلی نور بود که تقریبا در یک مسیر هستند و حدود 30 الی 40 کیلومتری محمود آباد واقع شده است. بنابر این یک آژانس دربست گرفتیم و اول از آبشار آب پری که دورتر از بقیه جاها بود دیدن کردیم. آبشار طبیعی آبپری با نام محلی “پری او ” در مسیر جاده ییلاقی رویان به گلندرود جاده سیاه سنگ یکی از جاهای دیدنی این شهر است که گردشگران زیادی برای دیدن این آبشار به شهر نور سفر می کنند. جریان آب بر روی دامنه سنگی و وجود درختان در حاشیه این آبشار بر زیبایی چشم انداز آن افزوده است . در ضمن شما میتوانیدبا خرید آلوچه و لواشک و ذغال اخته و...... از مغازه های محلی

با گذشتن از این پارک به دهکده لاویج می رسید که به داشتن چشمه های آبگرم و عسل طبیعی معروف است. دهکده ای با چشم اندازی زیبا که میتوان پرداخت هزینه از آبگرم آنجا استفاده کرد و از عسل و ترشی ها و مرباهای مختلف آنجا خرید و سوغات برد.در ضمن صنایع دستی هم دارد که میتوان با قیمت مناسب هر چیزی که دوست دارید تهیه کنید.

آخرین مقصد ما دریاچه الیمالات بود که واقعا زیباست و مناظری شبیه مناظر اروپایی دارد.روی دریاچه انواع قایقهای پدالی و موتوری وجود دارد که می توانید سوار شوید و بر روی سطح زیبای دریاچه گردشی کوتاه داشته باشید.همچنین آلاچیق ها و سویت هایی برای گذراندن اوقات مسافرین پیش بینی گردیده که با پرداخت شبی 70000 تومان میتوانید از سویت ها بهره ببرید.



موقع برگشتن جهت صرف غذا به رستوران راه چوبی رفتیم.رستورانی با انواع غذاهای محلی و غیر محلی در محیطی زیبا و شیک .وصف این رستوران را شنیده بودم هر چند خیلی پر زرق و برق بود ولی غذاهاش زیاد چنگی به دل نمی زد. ما سالاد فصل و میکس را سفارش دادیم که سالاد میکس مخلوطی از سالاد فصل و سالاد اسفناج بود که در آن قطعاتی از پرتقال و توت فرنگی میکس شده بود و با سس انار سرو میگردید.قیمت یک سالاد میکس 18000 تومان بود . همچنین برای غذای اصلی بادمجان شکم پر و خوراک اکبر جوجه سفارش دادیم که جوجه اش بسیار سفت بود زیاد قابل خوردن نبود به هر حال حدود 60000 تومان پیاده شدیم در حالی که از غذاش زیاد راضی نبودیم. با توجه به همزمانی تولد حضرت علی (ع) و تقارن با روز پدر در محمود آباد کنسرت هایی در حال برگزاری بود که ما برای آن شب کنسرت سیروان خسروی را انتخاب کردیم(جالب اینکه سیروان در همان هتل ما اقامت داشت.). اینجا واقعا می خواهم از نحوه برگزاری این کنسرت شدیدا انتقاد کنم.به نظرم اگر بعضی مواقع کنسرت برگزار نگردد خیلی سنگین تر از این است که با این افتضاح کنسرت برگزار گردد. اول که مکان این کنسرت در یک ورزشگاه نیمه تمام بود که هنوز خیابان کشی درست نشده بود و باید در خاک و گل و شل می رفتیم به سمت سالن از امکانات داخل سالن که هیچی نمی گم از اکو و صدا نگو که اصلا نداشتند و ما نفهمیدیم اون بنده خدا چه می خواند(راستش من زیاد آهنگهای ایشان را نشنیده بودم و آشنایی با ایشان نداشتم ولی گویا میان جوانان بسیار محبوب است.) در بدو ورود باید از هفت خوان رستم عبور کنی (انواع آدم های قوی هیکل و خانم هایی که نگاه کل سر و پات میکنند ببینند مانتوت کوتاه نباشه اگر به کسی گیر می دادند با لحن بسیار زشت که گویا با آدم های خلافکار برخورد می کنند با شما برخورد می کردند راستش اگر اصرارهای دوستم نبود همانجا از خیر 70000 تومان می گذشتم و بلیت را پاره و تو صورتشان پرت می کردم.)،در طول اجرای برنامه نیز مسئولین کنترل سالن با لیزرهایی که در دست داشتند تکانهای مشکوک از سوی جوانان را کنترل می کردند؟؟؟!!!!(تکانهایی مشکوک به دست بالا کردن و دست تکان دادن و بلند دست زدن....) واقعا متاسفم برای اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی این شهرستان که آبروی خود را با این رفتارهای ناهنجار زیر سوال برد.نمی دانم کی می خواهیم درک کنیم جوان پر شور و نشاط است و پر از انرژی که باید تخلیه شود وچه تفریحی سالمتر از شرکت در کنسرت خواننده مورد علاقه ات .مسلم بدانید با دست زدن و ابراز احساسات دین و ایمان زیر سوال نمیره که اسلام دین نشاط و سرور است نه دینی که فقط برای عزاداری استفاده گردد.به هر حال این مسئله باعث شد من نفهمم خواننده چه می خواند بیشتر حواسم به رفتارهای نابهنجاری بود که در سالن از سوی مسئولین مربوطه سر می زد....؟؟!!!!! به هر حال تلخ ترین و اعصاب خرد ترین نکته سفر همان شب برگزاری کنسرت بود که فکر نکنم تا آخر عمر رفتارهای توهین آمیزی که اونجا دیدم فراموش کنم...... با گذشتن از اون شب افتضاح فردا آن روز آخرین روز سفر ما به این خطه از شمال شروع شد.با توجه به اینکه هواپیما از ساعت 7:45 تاخیر داشت و این پرواز در ساعت 22:30 انجام می گردید و با توجه به اینکه وقت زیادی داشتیم پس از صرف صبحانه و تحویل اتاق یک ماشین دربست گرفتیم به مقصد ساری.من قبلا دیدنی های ساری را از اینترنت در آورده بودم تا از وقتمان حداکثر استفاده را بکنیم. با گذشتن از بابلسر و فریدون کنار و.... ساعت 2:30 به ساری رسیدیم چون وصف خانه قدیمی کلبادی را شنیده بودم پرسان پرسان اون ناحیه را پیدا کردیم و از خانه کلبادی که به موزه تبدیل شده دیدن کردیم /خانه زیبایی بود با اشیاء قدیمی و حمام و سرداب و اب انبار قدیمی که دین هر کدام از آنها خالی از لطف نبود. عمارت کلبادی در حدود 125 سال پیش به دستور سردار جلیل از امرای ارتش وقت ساخته شد و به نام فرزند بزرگش امیر نصرت شکوه نظام به امیریه معروف شد. امیر نصرت در جوانی فوت نموده و سردار بنا را به فرزند وی منوچهر خان بخشید. عمارت کلبادی که سبک معماری آن از تکایای دوره قاجاری است، دارای دو بخش عمده اندرونی و بیرونی است. بنای اصلی آن به صورت شمالی، جنوبی در دو طبقه با نقشه مستطیل شکل ساخته شده است. هر طبقه دارای یک شاه نشین و دو رشته پلکان در دو سوی شاه نشین و اتاق هایی نیز در دو طرف آن بصورت قرینه است. با گذشت زمان آشپزخانه و بخشهایی از واحد مسکونی خدمه از بین رفته و هم اکنون بناهای نوساز اداری جایگزین آن گردیده است. حمام بنا متشکل از دو بخش سربینه و گرمخانه است، در بخش گرمخانه خزینه های آب گرم و سرد قرار دارد. مصالح اصلی عمارت کلبادی از آجر و چوب و سفال می باشد و بام بنا تماما سفالپوش است. ویژگیهای اجزای معماری این عمارت نظیر اتاق ها، حجره ها، شاه نشین، حمام، اصطبل، حیاط و هنر بکار رفته بر روی پنجره ها و ارسی ها و تزیین آنها با شیشه رنگی در نوع خود بی نظیر است. پس از بازدید از خانه کلبادی به سمت خانه رمدانی که در همان کوچه بود رفتیم که با درب بسته مواجه شدیم کمی بالاتر خانه فاضلی را نیز که از خانه های قدیمی آن کوچه بود کشف کردیم درب آن بسته بود ولی شماره تلفنی بر روی در بود که به محض تماس با آن شماره مرد محترمی که صاحب کارگاه بازسازی این خانه بود درب را باز کرد و ما از عمارت زیبای آنجا نیز که تلفیقی از دو بخش خانه قاجاری و خانه پهلوی بود دیدن کردیم. طبق توضیحاتی که ایشان دادند ظاهرا بنا در حال توسعه بوده که بنا به دلایلی کار متوقف شده .واقعا حیف است که چنین پروژه های ارزشمندی متوقف گردد بخصوص این پروژه که می تواند با الحاق خانه های قدیمی همجوار به بزرگترین مجتمع از خانه های قدیمی در ساری مبدل گردد.امید است که کار بازسازی این خانه مجددا آغاز گردد تا در سفر بعدی بتوانیم از این زیبایی و فرهنگ اصیل این خطه از سرزمین بهره گیریم.